fout, fout, fout!!!!!
Perfectionisme, heb ik dat?
De laatste tijd ben ik eigenlijk alleen maar dingen aan het doen waar ik heel veel energie van krijg. Die energie gebruik ik dan weer om nieuwe ideeën te bedenken en nieuwe plannen te maken. Door al die nieuwe plannen, krijg ik nog meer energie en dit gaat eigenlijk maar door en door totdat................
Ik te horen/zien krijg dat er een FOUT is ontdekt bij iets dat ik gepubliceerd heb, bij de voorbereiding van een workshop, bij de uitleg van een oefening, bij wat dan ook!!!!!!!
Hoe kan het dan dat het lijkt alsof al die energie die ik heb verzameld in één keer vervaagt (soms zelfs helemaal weg is)? Daar word ik zo onzeker van, zou het liefst stoppen met wat ik leuk vind, het liefst hard wegrennen om maar niet aan mijn fout herinnerd te worden. Pfffffff...........
Dan moet ik altijd denken aan het stukje/liedje van Brigitte Kaandorp: 'ik heb een heel zwaar leven'. Dan vooral aan het volgende stukje:
'Ik heb een heel zwaar leven
Echt heel zwaar
Alles is voor mij ontzettend moeilijk
Ik heb echt een heel zwaar leven
Nee, nee maar echt waar
Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar
Bij mij gaat nooit eens iets vanzelf
daarom ben ik vaak zo moe
Heel veel dingen zijn zo moeilijk
dat ik ze gewoon niet doe
En doe ik wel een keertje iets,
wordt het heel vaak niet gewaardeerd
En daarom gaan veel andere dingen
automatisch ook verkeerd'
Dit kan ik dan zo tegen mezelf zeggen, terwijl ik weet dat het niet waar is. Maar hoe kan dat eigenlijk? Heeft het iets te maken met mijn eigen perfectionisme, de lat altijd tien meter te hoog leggen (fouten maken is natuurlijk not done)? Heeft het te maken met dat ik dan mijn controle kwijt aan het raken ben (en dat wil ik natuurlijk niet)?
Waarom kan ik me er dan niet gewoon bij neer leggen dat ik een fout gemaakt heb? Accepteren dat ik een fout gemaakt heb, de fout zo goed mogelijk proberen te herstellen, daar van leren en de volgende keer proberen om het beter te doen. Of hoort dit ook gewoon bij het leerproces die ik door moet om nog beter te worden? Natuurlijk zeg ik tegen mezelf, dat ook ik fouten mag maken, dat ik nog steeds maar een mens ben en geen Wonder Woman (Super Woman). Maar gevoelsmatig blijft het toch een klein beetje knagen en blijf ik heel strak vasthouden aan het perfectionisme, het is nooit goed genoeg.
Hopelijk zal de tijd het leren, zal ik in die tijd groeien. Wie weet MAG ik in de toekomst van mezelf FOUTEN maken.
