6d0808f1

Afsluiting 2019

Fri, 20 Dec 2019 23:35:09 GMT

Is 2019 een bijzonder jaar?

Heb ik bijna een plezierig, mooi jaar achter de rug?
En dat heb ik, ik geniet met volle teugen van alle mooie, nieuwe, interessante, spannende en vooral energierijke dagen. Het afgelopen jaar is voorbij gevlogen, ik heb zoveel mooie mensen mogen ontmoeten, met zoveel mooie, inspirerende kinderen mogen werken.
Gaat de tijd echt sneller als je plezier hebt?
Tijd is een bizar gegeven, het gaat heel langzaam als je iets spannend vindt. Tijd gaat heel snel als je iets leuk vind. Tijd gaat zelfs snel als je er achteraf op terug kijkt. Het komende jaar is daardoor al weer bijna in zicht. 2020, een nieuw jaar.
Hoe zal 2020 eruit zien?
2019 is natuurlijk nog niet helemaal voorbij. Voordat het jaar om is, ga ik nog leuke workshops geven, ga ik gezellig kerst en oud en nieuw vieren. In het nieuwe jaar start ik weer met leuke, interessante workshop en zal ik 2020 ingaan met nieuwe plannen die ik met heel veel liefde en enthousiasme zal gaan uitvoeren.
2020 ik kom eraan..........

fout, fout, fout!!!!!

Sat, 23 Feb 2019 20:28:27 GMT

Perfectionisme, heb ik dat?

De laatste tijd ben ik eigenlijk alleen maar dingen aan het doen waar ik heel veel energie van krijg. Die energie gebruik ik dan weer om nieuwe ideeën te bedenken en nieuwe plannen te maken. Door al die nieuwe plannen, krijg ik nog meer energie en dit gaat eigenlijk maar door en door totdat................

Ik te horen/zien krijg dat er een FOUT is ontdekt bij iets dat ik gepubliceerd heb, bij de voorbereiding van een workshop, bij de uitleg van een oefening, bij wat dan ook!!!!!!!

Hoe kan het dan dat het lijkt alsof al die energie die ik heb verzameld in één keer vervaagt (soms zelfs helemaal weg is)? Daar word ik zo onzeker van, zou het liefst stoppen met wat ik leuk vind, het liefst hard wegrennen om maar niet aan mijn fout herinnerd te worden. Pfffffff...........

Dan moet ik altijd denken aan het stukje/liedje van Brigitte Kaandorp: 'ik heb een heel zwaar leven'. Dan vooral aan het volgende stukje:

'Ik heb een heel zwaar leven
Echt heel zwaar
Alles is voor mij ontzettend moeilijk
Ik heb echt een heel zwaar leven
Nee, nee maar echt waar
Het leven is voor mij gewoon ontzettend zwaar

Bij mij gaat nooit eens iets vanzelf
daarom ben ik vaak zo moe
Heel veel dingen zijn zo moeilijk
dat ik ze gewoon niet doe
En doe ik wel een keertje iets,
wordt het heel vaak niet gewaardeerd
En daarom gaan veel andere dingen
automatisch ook verkeerd'

Dit kan ik dan zo tegen mezelf zeggen, terwijl ik weet dat het niet waar is. Maar hoe kan dat eigenlijk? Heeft het iets te maken met mijn eigen perfectionisme, de lat altijd tien meter te hoog leggen (fouten maken is natuurlijk not done)? Heeft het te maken met dat ik dan mijn controle kwijt aan het raken ben (en dat wil ik natuurlijk niet)?

Waarom kan ik me er dan niet gewoon bij neer leggen dat ik een fout gemaakt heb? Accepteren dat ik een fout gemaakt heb, de fout zo goed mogelijk proberen te herstellen, daar van leren en de volgende keer proberen om het beter te doen. Of hoort dit ook gewoon bij het leerproces die ik door moet om nog beter te worden? Natuurlijk zeg ik tegen mezelf, dat ook ik fouten mag maken, dat ik nog steeds maar een mens ben en geen Wonder Woman (Super Woman). Maar gevoelsmatig blijft het toch een klein beetje knagen en blijf ik heel strak vasthouden aan het perfectionisme, het is nooit goed genoeg.

Hopelijk zal de tijd het leren, zal ik in die tijd groeien. Wie weet MAG ik in de toekomst van mezelf FOUTEN maken.

NatasUnik Lab

Sat, 02 Feb 2019 14:16:19 GMT

Let it snow, let it snow, let it snow

Nu een maand na mijn laatste blog kijk ik terug op de sneeuw die uit de lucht dwarrelt. Het liedje: "Let it snow, let it snow, let it snow" blijft in mijn hoofd zweven. Een blog schrijven en dan met dit liedje in mijn hoofd doet mij denken aan kerstmis, niet dat het toen sneeuwde, maar wel dat ik de weken daarna eigenlijk heel veel plannen heb mogen maken en mogen uitvoeren (en nog belangrijker die ik nog ga uitvoeren, heel spannend allemaal en zo leuk).

Gisteren vroeg mij iemand wat ik nu precies doe tijdens de workshops die NatasUnik Lab , wat mij onderscheid van andere Science, Technology, Engineering, Art en Mathematics aanbieders. Daar moest ik best even over nadenken..........
Ik kon daar ook in eerste instantie geen antwoord op geven, er kwamen alleen maar vragen (en onzekerheden) in mij op.

Zou ik bang moeten zijn voor de grote aanbieders van deze ook zeer interessante workshops? Kunnen zij meer aanbieden dan ik dat kan? Zouden zij de kinderen (deelnemers) bij mij weg kunnen houden, doordat zij meer geld te besteden hebben dan ik om meer reclame, mooiere proefjes, mooiere materialen, mooiere resultaten kunnen halen? Moet ik nu nog meer reclame gaan maken? De workshops nog duurder maken? Moet ik nu toch gaan kijken of ik ook zoveel geld kan gaan uitgeven om via sponsoring meer, mooiere, explosievere, innovatievere en nog gavere workshops te kunnen gaan geven?
Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik me niet zo druk moet gaan maken en dat ik alles op zijn beloop moet laten.

Het komt zoals het komt en het gaat zoals het gaat.

Mijn doel van deze workshops is dat ik kinderen wil laten verwonderen, laten kennis maken met de basis die je nodig hebt om je verschillende talenten te kunnen en mogen aanspreken. Deze talenten zie ik erg terug in de 2 1ste eeuwse vaardigheden die nu zo hot zijn in onderwijsland (o.a. kritisch denken, probleem oplossen, samenwerken, sociale en culturele vaardheden, communicatie, zelfregulatie en creatief denken). Er zijn er nog meer, maar deze springen er voor mij het meest uit.

Mijn workshops zijn kleinschalig, ik wil ook graag echt contact met de kinderen, zodat ik samen met de kinderen op onderzoek kan gaan en kunnen de kinderen antwoorden krijgen op hun vragen. Ik organiseer de workshops voor hen, zodat zij kennis kunnen maken met allerlei verschillende onderwerpen, zodat zij de bovenstaande vaardigheden kunnen ontwikkelen. Ik ontwikkel mijn workshop lessen zelf, ben er daardoor zelf heel intensief mee bezig geweest om de lessen te kunnen geven op een manier die voor kinderen aanspreekt, zo is gebleken (een succesformule???) en waar zij antwoord kunnen krijgen op hun vragen. Het liefst zou ik willen dat mijn workshop juist nog meer vragen op roept, zodat zij zelf thuis verder aan de slag kunnen om antwoorden te vinden/onderzoeken op de nieuwe vragen.

Heb ik voor mezelf nu duidelijk wat mij onderscheid van andere aanbieders?? Dat denk ik nog niet, maar ik ben al wel een heel eind op weg.

2019

Wed, 02 Jan 2019 09:53:35 GMT

Spannend

2019

Wat is het toch spannend, zo'n nieuw jaar. Zo'n jaar met allemaal nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen en een toekomst die nog zo onzeker is. Je weet nog niet wat er allemaal nog op je pad gaat komen.

2019

Rond deze tijd zie je allerlei wensen voorbij komen, zulke mooie wensen, zelfs goede voornemens. Iedereen wil dit nieuwe jaar met een frisse start, goede moed, tegemoet gaan. Deze wens zag ik voorbij komen en die is mij bijgebleven.

12 mooie maanden
52 succesvolle weken
365 opgeruimde dagen
8760 gezonde uren
525.600 zorgeloze minuten
31.536.000 gelukkige seconden

Ik zou er nog bij willen voegen, blijf je verwonderen iedere nanoseconde in het jaar. Bij iedere wens komt er in mijn hoofd wel een gedachte.

12 mooie maanden (beleef ieder mooi moment intens)
52 succesvolle weken (wat betekent succes voor mij?)
365 opgeruimde dagen (een opgeruimd hoofd, daar geniet ik van)
8760 gezonde uren (dat wens je toch iedereen)
525.600 zorgeloze minuten (een zorgeloos leven, zou dat kunnen?)
31.536.000 gelukkige seconden (geluk is ieder mooi moment intens mogen beleven)
(Wat is nog minder dan een seconde, een kiloseconde, nanoseconde? Hoe zit dat eigenlijk?, Wat vind ik nog meer belangrijk om iemand te wensen?)

Mijn hoofd die altijd vol zit met vragen, gedachten, plannen, zoeken naar uitdagingen (ze vervolgens meestal niet uitvoeren natuurlijk, dat is veel te eng, brrrr), een hoofd die eigenlijk nooit stil staat (behalve als ik Tai Chi beoefen, dat is mijn meditatie, mijn ontspanning, mijn mindfulness). Maar vandaag, in dit nieuwe jaar gaat ik toch weer die uitdagingen zoeken en ditmaal ook uitvoeren, mijn passie volgen. Kom maar op nieuw jaar. Ik zet mijn eerste stappen in dit mooie, uitdagende, gelukkige nieuwe jaar.

2019

Wauw, een jaar vliegt voorbij als je plezier hebt

Mon, 31 Dec 2018 13:59:45 GMT

2018 bijna 2019

2018 is voor mij voorbij gevlogen, terugdenkend aan een heel jaar 2018 en vooruitkijkend naar 2019.

In het begin van 2018 heb ik een beslissing genomen, die mij heel veel verdriet deed. Heb ik het los moeten laten en afscheid moeten nemen. Ik moest er van bij komen, weer even terug met de voeten op aarde komen en kijken hoe nu verder. Wat geeft mijn leven kracht, energie en waar kan ik trots op zijn. Wie mag ik en wil ik zijn en waar wil ik voor gaan. Die kracht heb ik gevonden en daar ben ik mee aan de slag gegaan. Die kracht heeft mij allerlei mooie dingen gebracht waarvan ik niet wist dat dat mij heel veel energie zou opleveren. Deze energie kan ik dan weer inzetten om nog meer mooie dingen te ondernemen. Ik heb mijn passie weer terug gevonden en ga daar vanaf morgen (in 2019) nog meer inzetten in mooie, energiegevende dingen. Ik heb er zin in. Mijn laatste 'ENGE'ding in 2018 is deze blog schrijven en dan nu eindelijk ook naar te buitenwereld mijn website showen. Ik durf er nu voor te gaan. 2019 here I come.

Fijne jaarwisseling

Mijn eerste blog

Sat, 29 Dec 2018 00:00:00 GMT

En het uitstelgedrag dat daarbij gepaard ging

Mijn praktijk NatasUnik bestaat nu al iets meer dan twee jaar. Geregeld ga ik de strijd met mezelf aan om me er toe te zetten om eindelijk de stap te zetten om mijn eigen website te gaan ontwikkelen. Elke keer kan ik tegen mezelf het excuus gebruiken dat ik de website nog niet nodig heb, ik heb voldoende klanten gehad de afgelopen jaren zeg ik dan tegen mezelf.

Uitstelgedrag....

Daar waar ik het in mijn begeleiding bij hoogbegaafde pubers en hun ouders toch veel over heb. Maar zie ik mijn eigen uitstelgedrag dan wel onder ogen, natuurlijk weet ik dat van mezelf. Elke keer kan ik wel met een mooi excuus nog meer uitstelgedrag laten zien.

Vandaag dan echt het diepe in gesprongen, pfffff wat ontzettend spannend. Met zweethanden, hartkloppingen, trillend op mijn stoel, durf ik dan eindelijk mijn eerste blog te schrijven. Met een gevoel blijven hebben dat het nog niet werkelijkheid is totdat ik op het knopje ‘publiceren’ druk, uitstellen kan nog steeds....

In mijn hoofd is het een drukte en blijft de discussie gaande.

Wel of niet.....

Of toch wel.................

Hier is dan mijn eerste blog!!!!!